Italya Fotoları falan

2006-10-30T23:13:00.000+01:00

-Erasmus’a gittiğini belli etmek-
Bir buçuk aydır içinde bulunduğum durum şeklinde bir giriş düşündüm ama burası sözlük değil şeklinde çemkirmeler almak istemedim. Kapsamlı bir yazı olsun. Elimizden geldiği kadar doğru ve düzgün yazalım ki palanthaser yorulmasın. Afiyet olsun.
Erasmus 1987 yılında hayata geçirilmiş, Avrupa Birliğinin “tek vücut olma” prensibi dahilinde yaratılmış, tüm uygarlığın (burada batı kastediliyor) geleceği ve garantisi olan gençliğin tam anlamıyla komple insanlar olmalarına hızlı yoldan ulaşma amacını güden bir proje. Olayın temeli: projeye dahil olan ülkelerin üniversitelerindeki öğrencilere belli bir miktar hibe verilir. Bu öğrencilere yapılan anlaşmalar ve bürokratik binbir işkenceden sonra diğer üniversitelerde okuma imkanı sağlanır. Kayıt parası alınmaz. Dil kursları ücretsiz verilir. Kültür, dil, akademik bilgi alışverişi yapılır. Öğrenci geri gönderilir. Yıllar sonra kurulacak olan tek hükümetli Avrupa Ülkesinin temelinde en az 3-4 dil bilen, diğer “Avrupalı Kardeşlerinin” kültürünü bilen, birlik duygusu gelişmiş bir gençlik yaratılır.
Ekonomik birlik tamamlanmış tamamlanmış olmasına da Erasmus bile bu paramparça Avrupa’yı bir araya getiremez. Buna sonra değineceğiz. Öncelikle Erasmus’ta neler bekliyor bizi baştan sona bir anlatalım bir Türk üniversitesi öğrencisi olarak. Türkiye’nin Erasmus’a dahil olmasının çarpıklığı da yer almalı tabi bu yazıda.
Erasmus başvuruları açıldı. Gittik okulumuzun Avrupa Birliği merkezine (şimdi çok güzel giydirirdim burada onlara ama yeri değil). Dedik ki ben de istiyorum. Bize bir liste verdiler. Bir de form. Doldur bunları. Şu belgeleri getir. Getirelim. Dolduralım. Nedir kabul kriterleriniz? Not ortalaması, “ITU proficiency exam” (vaay) puanı, gidilen ülkenin dilinin bilinip bilinmediği, bir de “mülakat”. Öncelikle söylemek istiyorum bu kadar tırt bir eleme aşaması daha olamaz. Örnek verelim. ortalaması 3,8 olan fakat almanca bilmeyen bir insan eğer ingilizce yeterlilik sınavından 90 aldıysa, almanca bilgisi emule’ün açık bırakıldığı geceler sonunda alınan meyvelerden öğrenildiği kadar da olsa Almanya’nın en prestijli üniversitelerinden biri olan Karlsruhe üniversitesine gidebiliyor. Yalnız ortalaması 2,5 olan, yeterlilik sınavından 70 alan istanbul erkek lisesi mezunu arkadaşımız yedeklere kalıyor. Ulan adam almancayı anadili gibi konuşuyor. Alman kültürü ile haşır neşir olmuş. Belli ki bir birikimi var, bir tarzı var. Ağzı laf yapıyor. Avrupa’da seni temsil edecek. “Cık”.
Neyse gitmeye hak kazandık. Yüzlerce belge, kağıt, koşturma bekliyor. Learning agreement, ikametgah, nüfus sureti (Bu lazım olmayabilir ama belgelerin peygamberidir. Besmeledir. Yazılmalı.), hesap cüzdanı, kabul mektubu, pasaport fotokopileri, hocaların peşinde koşuşturma ile geçen haftaların ardından imzalatılmış ve kaybolursa “çok kötü şeyler”in olacağı bilinen “ders kabul kağıtları”, karşı okula gönderilen belgelerin gittiğine dair kargo şirketi belgesi fotokopisi, sağlık sigortası (geçerli olacak), cart curt hatta ev baklavacılarının kullandığı yağlı kağıt bile lazım olabilir bulunsun. Yalnız en önemlisi insana insan gibi davranmayı bilecek kadar insan olmayan insanlarla muhattap olmayı kaldırabilecek çelik gibi sinirler. Bunlar bakkallarda marketlerde pek bulunmuyor. Olaya girişmeden bir devlet dairesine gidip deneme yapmak lazım. 10 dakika dayanabiliyorsanız başvuru yapabilirsiniz.
Kağıtların hiç biri kaybolmadı. Dosyanız tastamam. Vize alacaksınız. Niye? Siz bir naavrupalısınız (non-europan ancak bu kadar kötü çevrilirdi sanırım). Şimdi Avrupalı denen insanların birlik mirlik kuramayacağına “ilk” kanaat getirdiğim noktaya geliyoruz.(Sonraları birisi Avrupa Birliği deyince gülmeye başlayacak kadar kafa bulmaya başladım) İki ayrı konsolosluk iki diyalog:
Diyalog 1 - İtalya Vize Başvurusu:
-Merhaba, Erasmus öğrencisi olarak gidicem. Vize başvurusu.
-Şu belgeleri getirin. Şunlara gerek yok.
(ertesi gün)
-Getirdim.
-Tamam iki hafta sonra konsolosluktan alın vizenizi.
Diyalog 2 - Almanya Vize Başvurusu:
-Merhaba, Erasmus öğrencisi olarak gidicem. Vize Başvurusu.
-Hmm…
-Hmm nedir?
-Şurda yazan belgeleri bir getir bakalım.
-(N’oluyo?)
(ertesi gün)
-Getirdim.
-Hmm…
-Hmm derken?
-Nenöyhaben Confirmasyon belgesi yok?
-Ama orda yazmıyor?
-Herşey orda yazacak diye bi kaide var mı?
(ertesi gün)
-Buyrun.
-hmm..
-ananın…
-Efendim?
-Yok bi’şey.
-Babanın hesap numaralarını, annenin çeyiz sandığını, dedenin altın dişlerinin tutarını bi de annanenin memelerinin arasında ne kadar para sakladığının kayıtlarını getir.
-Üstümdeki metal eşyaları istediğinizde neo tribine girip taramak vardı da sizi…
——-
Neyse efendim uzatmayalım. Bu diyalog 1 ay gidiyor ve vize okul açıldıktan 15 gün sonra veriliyor, uçak biletinin ertelenme parası, ayarlanamayan konaklama olayları falan derken Türklüğümüzün tadını çıkarıyoruz.
Erasmus yapacağımız ülkeye geldik. Çantalar sırtımızde elimizde, kimi siyahi arkadaşlar değişik yerler bulmuşlar asacak, yürüyoruz havaalanından. Ha bu arada söylemeden geçmeyelim, okulumuza gösterdiğimiz 3. kur yabancı dil belgesini burda insanlara gösterince bişey olmuyor anlamıyorlar zaten. O dili kullanmak gerekiyor. “How can I go to Sultanahmet” bile diyemediğinizi anlayınca bayağı bir can sıkıyor durum.
Allem ettik kallem ettik okula geldik. Bizi bir socrates/erasmus ofisi karşılıyor. Sağolsunlar ingilizce öğrenme lütfunda bulunmuşlar. Fakat ingilizce konuşacağım deyince bi kızıyor celalleniyorlar. Canları sağolsun. Oturma izni, Pasaport fotokopisi (en iyisi ne biliyor musunuz? şu pasaportun 10 tane temiz fotokopisini alın baştan. Yok yok. 20 olsun.), sigorta, bok püsür…
Kalacak yer ayrı bir dert. Okulun yurtları asla yetmiyor öğrencilere. “Öğrenci” kelimesini duyunca Gollum‘a dönen ev sahipleri de zaten tavana vurdurmuş kiraları. Eziyet de eziyet.
Eve yerleştik (hayat keşke böyle olsa. Oblivion‘daki fast travel gibi. Yahut uyuma tuşu gibi. Kaç saat uyumak istiyorsunuz? 5. Ohoop! Eve taşınmak istediğinizden emin misiniz? Yes. Ohoop!) Derslere girecez. Üniversitenin ingilizce versiyonu çalışmayan web sitesinden ders programını bulmak istiyorsunuz. 2 saat sonra buldunuz diyelim. Fakülteye gittiniz. Hoca da içeride. Hay allah lan bunların olayı nasıldır? çok kızarlar mı? Laf atarlar mı geç gelenlere? Gıcık olsa soru sorsa napıcan? Girdiniz oturdunuz. 1,5 saat “ebebebebe”den daha anlamlı olmayan bişeyler dinlediniz. Çıktınız. Küfürler, “ulan b.k mu vardı da geldik”ler, dil kursu arayışları…
Başka bir ülkede yaşamak, yabancı insanlarla beraber yürümek, onlarla yemek onlarla içmek, sarhoş olmak, politika, sanat, karı-kız sohbetleri yapmak…Gerçekten güzel şeyler. Yalnız bir “gitme psikolojisi”var ki en acısı o. Geride bırakılanların özlemi, arkadaşların güzelliği, sevgiler, öpüşler, sökülen, takılan tekrar sökülüp tekrar takılan cadde döşemelerinin sıkıntısı, acaba döndüğümde neler değişmiş olacak sorusu, dostlarım beni görmeyince beni unutur mu telaşı, zamanın tadını mı çıkarsam yoksa bünyeyi stand-by a mı alsam çelişkisi, yaprak dolması, web-cam’den el sallamalar…İşte bunlar en acı tarafı belki de.(iclâl aydın yazmadı buraları. Kendimi diresiğim masanın üstünde, elimi hafif yumruk yapmış yüzümü de o yumruğa yaslamış uzaklara bakıp gülümseyerek buldum.Kaçın okumayın devamını!)
Şimdi başlayalım, şu doğu-batı çelişkisinin bize nelere mal olduğunu, Erasmus’ta Türkiye’nin varlığındaki yanlışları anlatmaya. Öncelikle en büyük problem dil. Avrupa dillerine hızlı bir bakış atalım: Fransızca, İngilizce, Almanca, Flemenkçe, İspanyolca, İtalanca, Katalanca, Portekizce, Rusça, Bulgarca…diye gider. Bu diller nasıl diller? önden eklemeli. Almanca ve flemenkçe her ne kadar farklı bir dil grubuna dahil olsada, hatta rusça ve bulgarca ne kadar apayrı olsa da bu dillerin tümübirbirine benzemekte. Bu dillerin hiç birinde eminim “yaptırtırdım” denmiyordur. Dolayısıyla sondan eklemeli bir dil olan ve inanılmaz ayrıntıılı bir gramere sahip dilimizin üzerine bu dilleri öğrenmek sıkıyor. Erasmus’a ingiltereye gidenleri saymıyoruz tabi. Bebe dili ingilişçe. Haa işte şimdi burada mükemmel bir nokta var değinilecek. eğer şu seçkin insanlardan biriyseniz, yani ananız babanız okumuş etmişler ise, sizi gidip italyan lisesine, sen benoit’ya, ne bileyim alman lisesi‘ne (hmm) yazdırmadıysa, yahut topu topu 3-4 tane olan yabancı devlet liselerinden birinde okumadıysanız -ki ben alt kültür insanı olarak Galatasaray’da okuyan bir tek süper babadaki Alim’i tanırım- bu iş zor diyorum. Öyle kursa giderek dil öğrenilmiyor. İngilizceyi orta okulda başladım öğrenmeye, kaç film izledik kaç grubun külliyatını dinledik, kaç kitap okuduk, hala anlamıyorum benimle bir Galler’li eleman konuşunca. 3 kur İtalyancayla ben nasıl anlayayım mikroekonomi?
Diğer bir konu: Maslow’un İhtiyaçlar Piramidi var. Nedir? Bir insan şu sıraya göre ihtiyaçlarını karşılar:
-Fizyolojik İhityaçlar (yiyecek, hava, su, ısı, dinlenme, acıdan kaçma, cinsellik)-Güvenlik İhityaçları (iş güvenliği, barınma-korunma-sağlık, gelecek garantisi)-Sosyal İhityaçlar (sevme-sevilme, bir gruba ait olma, yakınlık, saygınlık)-Benlik İhityaçları (özgüven, ilgi-takdir, özsaygınlık)-Kendini Gerçekleştirme(idealleri realize etmek)Şimdi Avrupalı insanlar ile üniversitede okumaktan bahsediyoruz. Hangi tabakaya ait olduğumuz, kültür seviyemiz, ekonomik durumumuz hiç önemli değil. Biz geldiğimiz yeri sırtımızda taşıyoruz bu yabancı memlekette. Bizim geldiğimiz yerlerde insanlar su, ısınma, yiyecek bulabiliyor mu? Cinselliklerini yaşayabiliyorlar mı? Bizim geldiğimiz memlekette insanlar güvende mi? Düğünde göbek atarken ölmüyor muyuz? Bizim geldiğimiz topraklarda sevgi ne kadar gelişmiş? İnsanlar yakınlık-saygınlık gibi duyguları yaşıyor mu? Yahut bunları yaşayanlar o toprakların kaçta kaçı?
Ben üst-orta gelirli bir ailenin, oldukça gelişmiş enetelektüel birikimli, iyi giyinen, iyi sevişen, güzel yemekler yiyen, konuşmayı bilen (konuşmasını diyenin dilini eşşek arısı soksun. Bu arada konuyu bölüyorum biliyorum), gral bir Türk vatandaşıyım, demekle olmuyor. Dediğim gibi, doğduğumuz andan vücudumuz çürüyene kadar bu toprakların herşeyini üzerimizde taşıyoruz. Bu insanlar (ecnebiler) birbirlerinden hala tiksinirken, hala düşmanlık ile yanıp tutuşurken, karınları tok olduğu için biz birlik ve beraberlik içindeyiz diyebiliyor ve size birlik beraberlik dersi vermeye kalkabiliyorlar. Hatta aynı ecnebiler, bir barda otururken 2 centin hesabını yapıp sizi çileden çıkarabiliyor, “hesap kapatmak” deyimini anlayamayabiliyorlar.
Biliyorum bu yazı bir medeniyet çatışması tribinde oldu. Nobel’e aday olmayı düşünüyorum. (Lelele demokrasi-a tribute to palanthaser) Yalnız tüm erasmus denen olay kültürlerin kafa kafaya tokuşturulması ile kaynaştırılması amacından ibaret bi olgu. Asla pişman olunmayacak bir deneyim, bir “çok bilme” adımı. Yalnız mavi ekran verdiriyor kimi zaman. Uyumsuz donanım, irq çakışması, fatal error ne derseniz deyin. Bu slot’a o kart girmiyor. Hep biraz sallanıyor. Güç düğmesine bassam mı basmasam mı derken ya zaman geçiyor, ya da cesareti bulup basınca geliyor o masmavi ekran. Reset atsan atamazsın, kapat desen kapanmaz.
Yazmayacaktım yazacağım. Avrupa Birliği Merkezi denen birimden tiksiniyorum.

2006-10-15T21:57:00.000+02:00

2006-10-15T14:39:00.000+02:00

2006-10-15T14:29:00.000+02:00

yorum yapmak istemiyodum bu fotoya ama yapıcam. ulan bu batı toplumu bıkmadı "öteki"nin ilginçliğine "aaaa..aaa.aaaa??" diye şaşırmaktan. "aa? mızrak? aa??" ebenin...hala yamyam kabile turizmi yapıyolar ya!

2006-10-15T14:27:00.000+02:00

Beyaz adam atalarımız tarafından kıskıvrak yakalanmış burada. elinde silah tutanın adı alessandro. kıllı bir arkadaş ama çok muhabbet. sürekli ona buna öpücük yollayan bi arkadaş. indir o tüfeği dedikçe gözüme soktu.

2006-10-15T14:25:00.000+02:00

Yakup. Papağanların isminin yakup olabileceğini keşfeden sivrizekalı türke buradan öpücüklerimi yolluyorum. bu yakup, bütün gün insanlara "ben tunganın papaanıyım" diyor. tunga'yı aşşağıda anlattık.

2006-10-15T14:10:00.000+02:00

Bu da bildiğin "alabora". "horned hand" yapmasak olmuyo. günaha giriyoruz yapmazsak. her yerde sokucam objektife illa ki. işte özenti metalci bir gencin ibret dolu hikayesi. hayat çok karanlık. alabora çok hızlı midem bulandı. kusucam. metalika ne güzel. kusarım.

2006-10-15T14:08:00.000+02:00

Kırk yılın tarzan'ını Tunga yapmışlar. Alper tunga bu mu lan yoksa? yok canım...lan?

2006-10-15T14:05:00.000+02:00

Böyle kocaman botların içinde suyun içinde gidiyoruz kayıoruz ehe mehe derken karşımıza bu çıktı. Lan bu ne? herifler paraya kıymış poseidonu getirmişler. şerefsiz iyi para alıyo yalnız. tanrı manrı ama işini biliyo it. yalnız tabi çoluk çocuk geliyo diye mahrem yerleri kapatmışlar.

2006-10-15T13:09:00.000+02:00

İtalya'nın en büyük eğlence parkına gittik. Güldük eğlendik. Cadılar bayramı tribine girmişlerdi baya bi enteresan. Cadılar bayramının mantığını anlayamadım anlayamayacağım. Frenkenşıtayn da var tarantulalar var mumyalar kabaklar cadılar hayaletler darth maul...insanda tırıs duygusu uyandıran her şeyi koymuşlar sonra da bayram olmuş. nası gülüyolar eğleniyolar. abicim gerçekten anlamıyorum. korkunç bişey mi olmalı bu eğlenceli mi olmalı? bu olayı psikologlar mı bulmuş batı dünyasının korkularından arınmasını sağlamak için? hayır komik değil bu yaptıklarınız? korkunç da değil? salak sulak eğleniyosunuz. gerçi aile kurumunu bi arada tutmak için şeker ve baklava yeme bahanesiyle bir yılın 4 gününde yaşlıları ziyarete gitmekten daha bir arada tutucu daha az kasvetli. insanlar birlikte eğleniyolar. çocukla babası birlikte yüzlerini boyuyorlar. en güzel değil en yırtık en çirkin elbilselerini giyiyor insanlar. çirkin makyajlar yapıyorlar. sadece mutlu olmak eğlenmek için. yeni boyattıkları botlarını "dede" evine gittiğimde çıkarmak zorunda kalmıyorlar. çoraplarıyla kendilerini çıplak hissetmiyorlar. saygı "bar"ını ful tutmak pahasına ezilip büzülmüyorlar. büyüklerinin yanında fikirlerini belli etmemek için özel bir çaba harcamıyorlar. sadece gülüyorlar bu aptalca saçma salak simgelerle.

Baya kalabalık bi gruptuk 17 kişi falan gittik. pakistan, hindistan, almanya, ingiltere, romanya, türkiye şeklinde bi karma yaptık. hintliler kadar sivrizekalı, onlar kadar kurnaz, gerçekten "zeki" bir millet daha görmedim henüz. adamlar taşı gediğine koyma konusunda uzmanlar. uygarlık dersi vermeye çalışan almanlara lafları bir sokuşları var benim dimâm almadı açıkçası.
insanların çoğu yandaki fotoğrafta var zaten. Gazetelerde okuyorum burdan, şu nükleer krizlerdi, silahlardı, pakistanın hindistanla düşmanlığıydı...Şu fotoğraf kardeşlikten başka hiç bir şey ifade etmiyor bana.

Neyse efendim gittik mekana trenlere bindik döndük durduk, yorulduk bol bol. günün sonunda ben nejad, juli ve susanne (aşağıda solda) eve erken dönelim dedik. saat 6 da çıktık mekandan bindik trene, baya da bi bekledik yani treni, neyse trento'ya giderken farkında vardık ki bizim dağ evimize olan otobüs 20.32'de. bi sonraki otobüs tam 1 saat sonra. tren trento'ya tam 20.33'te varıcak. hemen istasyonun önünden kalkıyor otobüs. yetişir miyiz yetişemez miyiz falan derken. atladık trenden koşmaya başladık. bu arada susanne düştü ama kalkıp koşmaya devam etti. bu arada büyük ihtimalle babasının bit türk otobüs şoförü olduğundan emin olduğum otobüs şoförü benim arkasından koşarak "aspettaaa" diye bağırmama aldırmadan bastı gitti. 2 saniyeyle falan kaçırdık otobüsü. bi saat beklemeyelim diye ilerideki bir durağa kestirmeden koşalım dedik. neyse uzatmayacağım koştuk koştuk nefesimiz kesildi yine bi 5 saniyeyle falan kaçırdık. bu arada susanne ağlamaya başladı. meğersem düştüğünde ayağını incitmiş. tutturdu ben hastaneye gidicem. lan diyorum manyak mısın al tarafı burkuk ya da çok yoruldun diye yaktın orayı sabaha bişey kalmaz. yok gidicem..eh iyi nası gitçez otobüs bulalım. bulalım. sıradki otobüsü bekledik ki ana durağa gidelim hastaneye giden var mı bakalım. gittik. yok. saat oldu 9.20. ben dedi taxiyi öderim nolur gidelim ölüyorum acıdan. hay mına kodumun almanı diyorum bi yandan bi yandan da hastaneye gitmemek için çırpınışlarımızı hatırlıyorum. lan burkuk için hastaneye gidilir mi? keserler adamın ayağını.

hastaneye gittik. başka bi şube varmış ortopediyle ilgili. tekrar taxi çağır başvuru yap, sıra bekle...saat 12 de eve geldik. daha da anlatmak istemiyorum. o kadar çok paraları var ki nereye harcayacaklarını şaşırıyorlar.

2006-10-13T19:21:00.000+02:00

Güzel evimizin şirin mutfağındayız. Tiziana ile böyle sevgi dolu bi poz verdik. Yalnız dikkatinizi çeker belki sözlük ahalisindenseniz arka planda benim laptopta bi resim var?Lightblue ile Lazarusshadow.naalaka la diceksiniz. bilmiyorum. herkesi sıradan gösteriyodum. piyango onlara vurmuş. arka planda palanthaser de olabilirdi. siteyi açan anında kaçardı. dağlara taşlara...

2006-10-13T19:18:00.000+02:00

Mikael. Slovenyalı bir genç. Bu adam ruh hastası. Bir önceki gece birayla başladı, şarap, viski, vodka,ne olduğunu bilmediğim bi kokteyl derken uçtu gitti. sonra eve geldik. çıkardı buzluktan konyağımsı bi ulusal içkiyi içmeye devam etti. sabah da çığlıkla zıplayarak uyandı. yemin ediyorum normal değil.

2006-10-13T19:15:00.000+02:00

yalnız evinde kalmadığım adam kalmamış. burası kafaya hayvan gibi meyve suyunu diken eleman olan jonathan'ın evi. hatun da alman adı anja. anya diye okunuyo ayılık yapmayın. çok hoş bi kızdı. baya bi muhabbet ettik. yalnız anlamadığım tanıştığım tüm yabancı kızlar benle aniden siyaset konuşmaya başlıyo üç beş kuruşluk bulvar gazetesi kültürleriyle bana tarih anlatıyorlar. sonra da güven neden yalnız. ben ülkemi seviyorum diyince olmuyo. yok lan. başım bağlı benim yapmayın böyle :D

2006-10-13T19:13:00.000+02:00

bu benim danışman öğrencim Sabrina. Sevgilisi zenci. öhm. kendisinin akıllı bi insan olduğu belli sanırım.

2006-10-13T18:35:00.000+02:00

bu kızlar kafanın sokulduğu o kartonlar gibiymiş onun farkına vardım. arkadaşlarına hava atmak isteyen aralarına girip fotoğraf çektirmiş. ilginç.

2006-10-13T18:34:00.000+02:00

şimdi sormak lazım zekeriya beyaz'a şununla beni aynı allah yarattıysa espri yeteneği baya bi gelişmiş olsa gerek hm? güzel olm hatun.

2006-10-13T18:31:00.000+02:00

Ben...Ben...Allahım çok çirkinim! neyse. Bu girilerin altında gördüğünüz saatler yanlış. onları şaapmayın. zaten kim bakar onlara da. onlar yanlış yani.

2006-10-13T18:26:00.000+02:00

Bu kızcağız Tiziana. Belçika'nın Fransızca konuşan bölgesinden geliyor. Bu ortamlarda en çok görüştüğüm bi iki insandan biri çünkü üst katta. şirinlik akıyo yavrucaktan. yalnız bi kusuru var çok kıvırtıyo konuşurken. aksan yapacam diye bi hallere giriyor. üzüyor bizi. burdan sesleniyorum tiziana lütfen aksan yapma. italyancan da şahane biliyoruz ama nolur yapma bak bi koyucam ağzının ortasına sonra üzülücez...

2006-10-13T18:25:00.000+02:00

Marco, bi alman kız ve Jonathan. Jonathan da iyi bi eleman. Biraz kuul olayım tirplerinde ama iyidir. bi de iyi içiyo şerefsiz. sünger gibi maşallah.

2006-10-13T18:16:00.000+02:00

ESN denen öğrenci kulübünün insanları soldan sağa - Marco, Alan, Alberto, Silvio. Ha bu arada Silvio'dan bahsetmedim. bu eleman bana italyanca konuşturmak için bana küstü soru sorunca da sadece italyanca cevap verdi. iki lafın belini kıramadım herifle. iyi aslında ama tipik bi italyan arkadaş. ne cinlik yılanlık yaparım da hatunların aklını alırım diyo şişko. anca bira içsin pizza yesin. En soldaki Marco kulübün başkanı oluyo. Il presidente. Marche'li bi eleman. aksanı bi garip. çok da can bi çocuk. geçen bi partiden çıkışta son otobüsü kaçırınca insanlar taksi tutalım hey höy dediler. bu tuttu beni evine götürdü gel babuş ben varken taxi mi olur ya dedi. En saf en güzeli bu aralarında.
Alberto'da Verona'lı bi kardeşimiz. Sarhoş olunca bi ingilizce konuşmaya başlıo durdurana aşkolsun. ama normalde kemküm ben bilmiyorum ingilizce utangaçım safım triplerinde. Kafayı bulunca italyanca bilmeyen litvanyalılarla muhabbete girmek için shakespeare oynar bu.

2006-10-13T18:15:00.000+02:00

Bu hatunların arasındaki eleman andrea. Yemediği hatun kalmadı ibnenin.

2006-10-13T18:10:00.000+02:00

Juliette...Verona'da bir evi var. İnsanlar evindeki bu heykelin memesine dokunmak için muazzam bir sıra oluşturuyor. bu kadar iğrenç bir ritüel daha görmedim. şuna bir bakın ya. sanki porçözlemişiz gibi memeyi. böyle meme mi olur. juliette finlandiyalı mı? bu kadar beyaz olunmaz ki? tuz ruhu...A tribute to kamil çin.

2006-10-13T18:08:00.000+02:00

Bunlar... Daş..Bildiğin...Görmemiş İtalya'ya gitmiş...

2006-10-13T18:04:00.000+02:00

Buranın ne olduğunu gerçekten bilmiyorum. ama çok güzeldi. böyle gençler biz özgürüz tey tey diye takılıyolardı. ben noluyo burda demeye gelmeden merkez arena'da pearl jam konseri olduğunun farkına vardık. ok dedik. devam ettik yola. Üniversite mi ne bu?

2006-10-13T18:01:00.000+02:00

olm hakketten şahaneyim. tipe bak. Sokak perspektif merfpektif bunlar güzel şeyler.

2006-10-13T18:00:00.000+02:00

Al işte. Komik lan bu adam.

2006-10-13T17:59:00.000+02:00

Ortamların gral adamı Alan. hemen yukarıda ne kadar yalan bi şebek olduğunu göreceğiz hep beraber.

2006-10-13T17:56:00.000+02:00

Bizim evin manzarası. Dağlar, kuşlar, ağaçlar, böcekler falan var. çocuklar salıncakta sallanıyo fii faaa faaafiii meerii kıriismıss diye. BAYGINLIK GELDİ LAN!

2006-10-13T17:51:00.000+02:00

Bu bizim fakülte. daha gitmedim.ama güzel yer. miş.

2006-10-13T17:47:00.000+02:00

soldan sağa Alan ve Silvio. Bu Alan denen herif ruh hastası. ultra bi insan. yaptığı geyikleri türkçe duysam daha fazla tepki vermezdim heralde. geçen olm sen italyan olsan benim kankam olurdun dedi. walla.

2006-10-13T17:45:00.000+02:00

anamm ne güzel la. bizim de melekler böyle olsa ya. kanat olsayıdı bizde valla bırakmazdım din min. ne güzel bak şirin bunlar.

2006-10-13T17:35:00.000+02:00

Burası tretno'nun derinliklerinde gizli küçük bi kilise en güzeli de bu şirin mi şirin abisi. yok lan şaka. hepsi yalan bunların. ama bi üstteki fotoda göreceğiniz üzere heykeli var bi tane çok datlı. melek gibi bişey. lan?

2006-10-13T17:28:00.000+02:00

Böyle bi ilginçlik yapayım dedim. olmadı sanırım. yalnız trafik yok çekiliş yok kura yok. buna rağmen asla zamanında gelmiyo otobüsler. kendimi evimde gibi hissediyorum.

2006-10-13T17:04:00.000+02:00

Burası bizim mahalle. şu yoldan sola sapınca bizim mekana gidiyonuz. Güven derseniz kime sorsanız gösterir zaten. per favore demeyince göstermiyolar. bi kibar bi kibar kodumun italyanları. na bak bunlar da google earth koordinatlarım:
46° 4'1.80"N
11°10'1.71"E
burdan bakarak şu ağacı bulana bir milyon dolar teklif ediyorum.

2006-10-13T16:55:00.000+02:00

Bu gitmesek de gelmesek de tribindeki mekan benim evimin manzarası. allahın dağına şutladılar beni anlayacağınız. siz mühendislik öğrencisisiniz. oturun oturduğunuz yerde diyerekten pastoral duygularımızı sömürdüler. ne güzel kuşlar ağaçlar derken "aşağıda" insanların nasıl eğlendiği efsanelerini dinlemeye başladık. sinir yapıyorum burda her gün. bi de üstüne cuma günleri otobüsler grev yapıyor. dağda mahsur kalıyoruz. italya'dan tiksindim abicim. iş günleri denilen kavram yok adamlarda ya. lan cuma iş günü değil mi? evet. o zaman niye kapatıyonuz lan bütün dükkanları saat 12'de? Aylak bakkal misali mk. Anca geyik yapsınlar.

2006-10-13T16:48:00.000+02:00

Burası Verona oluyor. Büyük arenanın oralarda dört döndük istanbul bilmeyen alman misali.